داستان اضافه شدن " مُ " و " اَمَن " به لغت نامه سارینا...

در اسفند ماه سال قبل (1391) عمو جمال و معین به سمنان آمده بودند که ما آنها رو خونه مامان جونی شون دیدیم.

اوایل خجالت می کشیدی که بغل معین بری ولی کم کم که یخت باز شد دیگه هر کاری که داشتی به او می گفتی و این لطف شما نسبت به معین در حدی زیاد شد که دیگه هر جا می رفت تو هم پشت سرش بودی و با " مُ " گفتن صداش می کردی....

در ایام عید که معین و احسان و امیر محمد و امین به سمنان اومده بودند، به حساب اینکه اسم معین رو یاد گرفته بودی به هر چهار نفرشان " مُ " می گفتی.

در همان روز اول عید به واسطه گوشی امین، رابطه ات با امین آقا خیلی خوب شد و در همان ساعات اولیه اسمش رو هم یاد گرفتی و بهش " اَمَن" می گفتی.

این رابطه خوب شما با امین آقا طوری شد که دیگه الهام و عارف و بچه های دیگه رو قبول نداشتی و فقط بغل " اَمَن " می رفتی و با او بازی می کردی، طوری که باعث اعتراض الهام شده بود که می گفت چرا باید به این زودی اسم امین رو یاد بگیره و باهاش صمیمی بشه و بعد این همه مدت اسم ما رو هنوز یاد نگرفته؟؟؟

 این صمیمیت شما با امین طوری شده بود که هر جایی با هم بودیم دست از سر امین بر نمی داشتی و از سر و کولش بالا می رفتی و قربون صبرش برم که به هر طریقی بود باهات بازی می کرد و سرت رو گرم می کرد و تا مدتی که با او بودی، کمتر از در و دیوار بالا می رفتی.....

به واسطه آقایان " مُ " و " اَمَن " شما در ابتدا عمو عباس رو هم" مُ " صدا می کردی ولی کم کم دیگه عمو عباس رو هم به اسم صدا می کردی و بهش می گفتی " عَبا " ...

ایشالاه که به همین زودی شاهد حرف زدن کاملت باشیم.